Selecteer een pagina

In dit blog wil ik graag iets persoonlijks met je delen. Namelijk mijn verhaal, mijn eigen zoektocht en proces van de afgelopen jaren.
WARNING 😉 het is een lang blog, maar het is het meer dan waard om er even rustig voor te gaan zitten. Promise!

Ik wil namelijk mijn meest waardevolle eye openers met je delen die ik hier uit gehaald heb. Die eye openers noem ik cadeautjes. De cadeautjes die je uiteindelijk krijgt na een heftige gebeurtenis of periode waardoor je groeit als mens. Die je nu voor geen goud meer zou willen missen, maar die je alleen krijgt door door de shit van je eigen leven te gaan.
Dat is niet de makkelijke weg, maar wel de weg die ons uiteindelijk zoveel moois gaat geven.

Ik neem je even mee terug in de tijd.

De afgelopen 4-5 jaar tot aan het begin van 2018 heb ik amper geleefd.
Echt geleefd.
Ik liet me leiden door de waan van de dag.
Ik leek alles perfect voor elkaar te hebben: een vrijstaand huis op een van de mooiste plekjes van Nederland, een boot in de achtertuin, getrouwd, een jong gezin met twee gezonde kinderen, m’n opleiding als coach gehaald, bruisend van ideeën, inspiratie en creativiteit om andere vrouwen te helpen hun dromen waar te maken.

Maar het lukte mezelf niet om dat te doen.
Ik werd compleet opgeslokt door de drukte en hectiek die het jonge gezinsleven met zich meebracht in combinatie met het opzetten van mijn business.
En ik vond dat ik het moest kunnen.
Allemaal.
Én moeder zijn én een business opzetten en runnen én in Dames 1 blijven hockeyen tussen de 16, 17 en 18 jarigen én een feestjes wilde ik ook niet missen want dat was echt even een uitlaatklep.

Als een kip zonder kop rende ik rond, terwijl ik mijn lichaam uitputte -die helemaal niet goed hersteld was van twee zwangerschappen en bevallingen in zo’n korte tijd-.
Ik liep vol met stress dat zich ophoopte in mijn lichaam.
Ik kon amper nog prikkels verdragen en mijn hoofd liep bij de kleinste ongeregeldheden al over.
Elke ochtend als ik mijn ogen opende voelde ik me moe.
Doodmoe.
Mijn benen verzuurd alsof ik de hoogste berg beklommen had terwijl de dag nog moest beginnen.

Er kwam steeds minder uit mijn handen, terwijl ik nog steeds vond dat ik het allemaal moest kunnen.
Daarmee daalde mijn eigenwaarde, want die had ik gekoppeld aan de dingen die ik deed, niet aan wie ik was, als een goede basis. Mijn inner criticus, perfectionist en controlfreak haalden mij continue naar beneden. Maar ik had het niet eens door.

Als je me nu vraagt wat ik al die tijd gedaan heb, dan weet ik daar niet eens antwoord op te geven.
Gewoon alles gedaan waarvan ik dacht dat het moest.

Maar ik vergat te leven.
Ik vergat mezelf, raakte mezelf kwijt.
Mijn dromen, mijn idealen, mijn verlangens, mijn passies, mijn missie.
Ik herkende mezelf niet meer terug. 

Van de enthousiaste, energieke, lachende, assertieve, spontane ‘als-je-iets-wil-ga-er-dan-voor’ Annemiek was niks meer te zien.
Ik wist niet eens meer wat ik wilde.
Ja, rust. Ik wilde rust. Heel veel rust. En verder helemaal niks.
Maar dat was helemaal niet Annemiek-like.
Dat is juist avontuur, excitement, ik ben gepassioneerd en wist altijd heel goed wat ik wilde en elke uitdaging aan te pakken.

Inmiddels gebruikte ik mijn werkdagen om bij te komen en van alle inspiratie en ideeën die ik had was niks meer over.
Hoe kon ik nou iemand anders helpen als ik mezelf niet eens goed voelde?
Ik stopte met zoveel pijn in mijn hart met hockeyen, maar het was vooral mijn ego die huilde omdat ik moest toegeven dat ik het niet meer kon volhouden.
De wilskracht waar ik het al die jaren op gedaan had, was verwoestend geweest voor mijn lichaam, voor mijn mind en soul.
Ik leefde, maar ik was niet happy.
Vooral niet met mezelf.
Was dit nou de Annemiek die altijd zo daadkrachtig was? Die altijd zoveel passie en joy in haar leven had? (Oordelen!)
Nope, die was ik kwijtgeraakt ergens tussen de slapeloze nachten, hockeytrainingen, het verkrampt achter de computer zitten iets van m'n werk te maken en tussen de 1001 dingen die ik in mijn ogen nog allemaal moest doen.

Alles voor elkaar lijken te hebben en toch niet happy zijn…

Frustratie, oude patronen, woede, verdriet, onzekerheid, machteloosheid, alles kwam voorbij.

Huilend zat ik tegenover de huisarts die mij op het hart drukte dat het echt anders moest. Zwaar overspannen, een burn-out kon ik voorkomen, dat was het goede nieuws 😉

De grootste eye openers, lessen en acties uit dit proces deel ik hieronder met je, omdat ik weet dat ik niet de enige ben die in zo’n zoektocht, in het donker, heeft gezeten of nu nog zit.
Mijn eye openers kunnen jou wellicht ook weer een stapje in de goede richting zetten. Vind je het allemaal niks, no offence, even goede vrienden he.

 

I became the owner of my life again 
Het aller, allerbelangrijkste dat ik me weer besefte was dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mij geluk. Niks of niemand anders. Dat betekende niet gaan zitten afwachten op betere tijden. In plaats van slachtoffer te zijn van mijn leven, pakte ik de touwtjes weer in handen en nam de leiding over leven. Met daadkracht, elke dag een beetje. Hoe ik dat deed lees je verder in de volgende punten.

 

♥ Radical selfcare
Irritant woord of niet? I know 😉 maar in een tijd dat er meer burn-outs dan ooit zijn is het super hard nodig.
Voor mij dus ook.
Het was het eerste wat ik deed en waar ik niet meer mee gestopt ben.

Giving myself what I need, not what I want.

Rust, voeding, verzorging, ontspanning, slaap.
In eerste instantie voor mijn lichaam.
In plaats van het af te keuren dat het niet aan kon wat ik wilde, ging ik het met liefde behandelen.

Ik besefte me namelijk dat ik maar één lichaam heb, dat mijn lichaam het mogelijk maakt dat ik hier op aarde het leven kan leven, ervaringen en belevingen kan hebben, emoties kan voelen.

Het is zo’n kostbaar 'bezit'.
Zonder lichaam geen leven hier op aarde, zo simpel is het.
En zonder een goede fysieke gezondheid geen dromen waarmaken, doen wat ik graag wil, zorgen voor mijn gezin, enzovoorts.
Zorgen voor mezelf en zorgen voor mijn lichaam dus.
Radicaal!
Dat zorgde ervoor dat ik terug ging naar mezelf, letterlijk en figuurlijk.
Terug naar de basis.
Weinig contact met anderen, veel slapen, rusten en niet al te veel poespas.
En men! Wat vond ik dat lastig. Om echt op de rem te stappen. Maar toen me dat eenmaal lukte, leek het wel alsof ik niet meer anders wilde. Alsof dit mijn fulfillment in het leven was. Daar kom ik nog op terug.

 

♥ Yoga en meditatie
Vanaf het eerste moment dat ik op de mat zat leerde ik compassie te ontwikkelen voor mezelf.
Bij yoga gaat het niet om wie de beste is, om competitie en jezelf vergelijken met anderen. Dat waren dingen die ik automatisch deed in het leven, niet alleen op het hockeyveld.
Bij yoga gaat om jou alleen en één zijn met jezelf, wie je bent en wat er op dat moment is.
In het begin keek ik nog zoveel naar de anderen om me heen en wilde ik per se elke asana perfect uitvoeren haha 🙂
Tot ik gaandeweg mijn eigen grenzen durfde te voelen en dat leidend liet zijn. Zat ik soms halve lessen in child’s pose om nooit meer op te willen staan 😉
Yoga en meditatie zorgde niet alleen voor mijn lichaam, maar ook voor mijn mind en soul.
Ik werd rustiger door te accepteren wat er is, zachter door de compassie die ik voelde, mijn mindset veranderde, ik voelde weer vertrouwen en ik kwam weer in contact met mijn soulpower, voelde af en toe die sparkle weer.

 

♥ Dream it. Wish it. Do it.
En toen, ergens in het proces werd een diep verlangen van mij weer getriggerd: een tijdje alleen zijn met ons gezin, weg van alles en iedereen, zelf weten wat we doen, die vrijheid voelen en mijn man en kids de mooiste plekjes op de wereld laten zien. Een lange reis met het gezin dus met het motto Home is where the heart is.

Dood eng vond ik het om dit verlangen met mijn man te delen. Zou hij nee zeggen, dan zou het niet doorgaan en zou mijn verlangens niet vervuld worden.

Maar, en dit is wat ik je graag wil meegeven, om

een droom waar te maken zal je het de wereld in moeten brengen.

Als je het voor jezelf houdt, blijft het in jezelf.
Je moet het dus gaan delen met anderen, uitspreken, opschrijven. Op die manier laat je het universum merken dat je iets wil en gaat het voor je werken. Trust me!

En er is nog iets dat ik je hieruit wil meegeven.
Ondanks de angst voor de afwijzing van dit verlangen, afwijzing van mezelf, moest ik het toch vragen.
Anders ging het zeker niet gebeuren.
Op dat moment voelde ik wat ik al zo vaak geleerd had uit de boeken:

Je diepste verlangens, je dromen, zijn groter dan je angst.

Je hoeft je niet laten leiden door angst, take the risk!

Voor jezelf en je dromen gaan staan, de sprong wagen.
Desnoods met je ogen dicht.
En tegelijkertijd beseffen dat je het risico, in dit geval de kans op afwijzing, niet levensbedreigend is. 

Dan is er niks dat je te verliezen hebt. Echt niet!

Ik besefte me dat, ook in dit geval weer, ikzelf degene was die verantwoordelijk is voor het waarmaken van mijn eigen dromen.
Dat ik ze zelf serieus mag nemen.
Als ik dat niet had gedaan en niet het eigen initiatief in genomen had waren we nu nog niet weg geweest.
Dus ook hier mocht ik zelf de leiding nemen.

 

♥ Waarom dromen waarmaken zo belangrijk is
Het bleek een gouden zet. Voor ons gezin, maar ook voor mijzelf als mens.
Op reis, onderweg, vond ik mezelf terug.
Ik kwam weer in contact met mijn soulpower.

Ik ontdekte weer wat leven is!
Vol overgave en toch helemaal in control. 

In alignment. Datgene doen dat klopt met wie jij bent.
Ik kon mijn soulpowers weer voelen: avontuur, vrijheid, authenticiteit, natuur en verbinding. Alles waar ik gelukkig van word.

Het eerste moment waarop ik dat weer voelde was toen we met de scooter zelf van Chiang Mai naar Pai in Thailand reden. 130 km door de bergen met de kids voorop. Dat gevoel van ultieme vrijheid vergeet ik nooit meer!

Ik kreeg de sparkle weer terug in mijn leven en naast het reizen ging ik me ook weer bezig houden met mijn business die ik weer wilde oppakken als ik terug was. Beter dan ooit wist ik wat ik te doen had: vrouwen de kracht geven hun dromen waar te maken vanuit de liefde voor henzelf.

En later, in Sri Lanka boven op een heilige rots waar je uitkijkt over de jungle, kwam alles samen van de afgelopen jaren en wist ik dat ik er weer was.

On top of the world!

Letterlijk en figuurlijk.
Ik had mezelf en samen met Ralf onze twee kinderen naar boven weten te krijgen via een behoorlijke klim van 2 uur en dat in de hitte en met mijn herstellende lichaam.
Het voelde als overwinning.
Niet op mezelf of mijn lichaam, maar wel op de zware periode die ik had doorgemaakt en op de slachtoffer van het leven die ik in mezelf had zitten.

Door mijn mindset te veranderen, de leiding over mijn leven te nemen, liefde voor mezelf te ontwikkelen, lef te hebben en vanuit daar die droom waar te maken.

Stond ik daar toch maar even met de liefste mensen uit mijn leven op deze magische plek. Als ik het nu type raakt het me weer… 🙂

Ik voelde het leven weer en wist weer waar het voor bedoeld was: om te leven!

Niet om to do lijstjes af te werken 😉

En nu gaat het er niet om dat je je baan op zegt en ook (met je gezin) op reis gaat, mag wel natuurlijk ;-).
Maar wat ik je mee wil geven is dat het er om gaat dat je je dromen en je diepste verlangens gaat waarmaken. Daarin zit namelijk je soulpower.
De kracht, de joy, de inner peace, de liefde, het vertrouwen.

Al hetgene waar we zo sterk naar verlangen.

Als je die connectie met je soulpower weer gaat maken en vanuit daar leeft, dan ontstaat er alignment en fulfillment. Het zorgt er voor dat die onrust, dat onbestemde gevoel in je verdwijnt.

 

♥ Don't let your mind fuck you
Maar ik wil nog een extra stapje maken, omdat dit een van de laatste superwaardevolle eye openers is geweest die ik heb gehad in deze journey.

Want denk je nu: ‘Nou dat hoeft van mij allemaal niet zo nodig hoor, wat een overdreven gedoe allemaal zeg’. Dat kan :-).

Maar stel jezelf dan de vraag:
Is dit echt zo of zit ik mezelf, zit mijn ego mij te fucken en hou ik mezelf dit voor uit angst dat dit niet voor mij is weggelegd?

Is dit echt zo
of
zit ik mezelf/
zit mijn ego mij te fucken
en hou ik mezelf dit voor
uit angst
dat dit
niet voor mij is weggelegd?

In de periode dat ik er zo doorheen zat en ook toen ik al zoveel aan radical selfcare deed maakte ik mezelf dit wijs.
Ik ging geloven dat het allemaal niet zo nodig hoeft, dat ik in rust en zonder al te veel poespas het beste leven had dat ik me kon wensen.
Dat dit het fulfillment en de happiness was dat ik zocht in mijn leven.

Het was wat ik op dat moment nodig had.
Het heeft me terug gebracht naar mezelf en ik heb geleerd om vanuit een andere kracht te leven: vanuit liefde en vertrouwen, in plaats vanuit wilskracht.

Maar die vraag.
Om niet in deze situatie van rust, afzondering en extreme selfcare te blijven hangen.
Want dat is best veilig he.
En als je vertrouwen niet zo groot is, kies je snel voor iets wat veilig voelt en worden angsten groter en belangrijker.
En maak je jezelf wijs dat dit het is hoor, waar je echt gelukkig van wordt.
Je comfort-zone wordt kleiner en je ego gaat jezelf beschermen tegen de grote, toffe, magische wereld daarbuiten door te zeggen dat dit het helemaal is.

Die vraag was dus: ‘Is dit wat ik echt wil vanuit mijn soulpower, wie ik ben of is dit wat ik mezelf wijs maak en nu alleen maar nodig heb?’

Het antwoord is:
‘Het was eerst nodig, die radical selfcare, terug naar de basis, naar mezelf, even geen poespas.
Om vervolgens de joy en het excitement weer te kunnen voelen. De sparkle weer terug te krijgen in mijn leven. En weer te kunnen leven vanuit mijn soulpower. In alignment of hoe je het wil noemen. Precies zoals ik ben.

Zoals je leest zit er in mijn eye openers ook bepaalde volgorde.
Allereerst het besef dat je weer eigen verantwoordelijkheid hebt over je leven.
Daarna een periode om terug te gaan naar jezelf: selfcare, yoga, meditatie en de dingen die daar nog meer bij helpen.
Om vervolgens weer de joy terug te vinden in je leven door je dromen waar te maken.

Dus: laat jezelf niet voor de gek houden door de mindfucks die je hebt als het aan komt op dromen en happiness.
Als het voor mij is weggelegd dan is dat het ook voor jou.
Het is geen buitenaardse superpower dat je nodig hebt.
Jij bent het zelf.
Het is je eigen soulpower die er voor kan zorgen dat je weer gaat leven en dat je jezelf weer happy voelt.

Ik ben niet van plan nog concessies te doen, nu ik weer heb gevoeld hoe het kan zijn en met alles wat ik er van geleerd heb.
En gaat het even niet, struikel ik over een van de onverwachte dingen die het leven me geeft, dan weet ik dat ik weer op kan staan.
Door opnieuw de connectie te maken met mijn soulpower.
Want daar zit het vertrouwen, de liefde, de kracht, de inner peace, de joy en alles om mezelf happy te laten zijn en om echt te leven!

En daar sluit ik mee af 😉

Lieve schat, dank je wel voor je aandacht.

Als je je ergens herkent in mijn verhaal dan hoop ik dat mijn verhaal ook helend voor jou is.
Voor mij speelde mijn lichaam een cruciale rol in dit hele proces, dat was de manier van het leven om me wakker te schudden, om mij de lessen te geven die ik nodig had, dat hoeft voor jou niet per se ook zo te zijn.
Maar ik geloof dat het zo universeel is dat je er altijd wat uit oppikt.

Dus ik hoop dat je iets met mijn eye openers en verhaal kan.

Laat je me weten wat dat is, als je dat leuk/fijn vindt!

Ik heb mijn best gedaan om het zo helder mogelijk op te schrijven, maar ik kan me voorstellen dat dat het misschien niet is.
Met welke vragen zit je? Stel ze me gerust!

Wish you love, peace & happiness

Annemiek

P.S. binnenkort start de pilot van Soulpower op Sneakers the 12 week program. Dit staat helemaal in het teken van opnieuw de leiding nemen over je leven, liefde voor jezelf ontwikkelen, connecten met je soulpower en je dromen waarmaken. Een compleet lihechanging programma waarin ik je alles geef wat ik weet door mijn ervaringen als mens in combinatie met mijn kennis en kunde als HBO gecertificeerd Life Coach. Omdat het een pilot is heb ik mee mega crazy kans voor je, die ik alleen nu doe. Check hier alle info en meld je direct aan!

Als jij je herkent in (een deel van) mijn verhaal
Als je de joy en het excitement weer wil voelen
De sparkle in je leven terug wil
En als je net als ik crazy genoeg bent om -ergens in jezelf, al is het maar een piepklein beetje- te geloven dat dit ook voor jou weggelegd is 🙂